اگه تا ده دقیقه دیگه بهم غذا ندی سرتو میکنم

ی اینجور زوج عاشقی هستیم ما

با دوستم نشسته بودیم به صحبت در مورد رابطه هایی که از معنا تهی شدند. رابطه هایی که دیگر حال آدم را خوب نمیکنند. و دیشب خیلی حرف های شیرینی به هم زدیم. حرفهایی که دریچه ای به عمق وجود ما باز کرد و روابط مارو عمیق تر کرد. دیشب فهمیدم چقدر دقیق به رفتارهای من نگاه میکند. چقدر از ته قلبش برای مسائل ما اهمیت قايل میشود. چقدر من این خواهرم را دوست میدارم.

از جمله حقایق بزرگشالی که این روزها منو خیلی دمق کرده بی پایه و عمیق نبودن روابط و صداقت انسانهاست. روابط با اطرافیان بیشتر از انچه که فکر بکنید صوری و بی ریشه است. مدتهای مدیدی سعی کردم که با محبت کردن به انسانها بهشون بفهمونم که محبت کردن یک بازی دو سر برد هست که میتونه تا دوردستها ادامه داشته باشه ولی هر چه بیشتر جلو رفتم فهمیدم مردم بیشتر صداقتها و محبتهارو فراموش میکنن و به زرق و برقها و زودگذرها اهمیت میدن. لاجرم گوشه نشینی خواهم کرد.

طناب و چوب دارم را بیارید

غبار کوی یارم را بیارید

وصیت میکند پورِ عطایی

شب مرگم دوتارم را بیارید

داشتم مطالب اخیر خودمو میخوندم. دیدم درصد بالایی از اون همون چس ناله های چهار پنج سال پیشه که یک مقدار رنگ و بوی دانایی به خودش گرفته و از باب ارزش معنوی و مادی خالی است

پ.ن

این قرار بود متن طولانی تر و پرمسماتری باشه! یهو وسطش یکی اومد مجبور شدم قطع کنم حرفمو. قرار بود بنویسم که حرفهای خاک گرفته دارم و تشویش هیچ نشدن

وقتی داری درس میخونی کرمت میرسه اینکارو کنی اون کارو کنی، وقتی تموم شد کاری نداری بکنی!

بعد دو سال زندگی مشترک یکی از معدود مواردی که روش تفاهم کامل داریم اینه که بیناموس یک فحش کامله و دل آدم سبک میکنه